1

Body image, διατροφικές διαταραχές και Covid-19

Πολλοί από εμάς προσπαθούμε να ακολουθήσουμε ένα πρόγραμμα διατροφής αύτη την περίοδο της καραντίνας. Κάποιοι τα καταφέρνουμε, άλλοι αποτυγχάνουμε παταγωδώς και άλλοι τα παρατήσαμε εδώ και καιρό. Βομβαρδιζόμαστε με την γνωστή ατάκα «τώρα που έχουμε χρόνο είναι πολύ καλή ευκαιρία να προσέξουμε την διατροφή μας» και κατευθείαν υψώνουμε τις απαιτήσεις απέναντι μας. Ακούμε το ότι έχουμε ελεύθερο χρόνο, σαν αυτό να ήτανε το πρόβλημα μας και δεν τρεφόμασταν σωστά (σύμφωνα με τον στόχο μας).

Γιατί δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε το πρόγραμμα διατροφή μας; Μήπως ένας από τους λόγους είναι επειδή προσπαθούμε υπερβολικά;

Γεμίζουμε με ενοχές τον εαυτό μας επειδή έχουμε πολύ χρόνο. Έχουμε αναρωτηθεί αν αυτός ήταν ο πραγματικός λόγος που δεν κάναμε διατροφή; Ή γυμναστική; Έχουμε καθίσει να αναλογιστούμε αν αυτός ο λόγος είναι δημιούργημα δικός μας και δεν τον ενστερνιστήκαμε επειδή τον ακούσαμε πολλές φορές;

Η ξαφνική παρουσία άφθονου ελεύθερου χρόνου, δεν είναι κάτι που επιλέξαμε όλοι μαζί συνειδητά! Είναι κάτι που προέκυψε λόγω των συνεπειών του covid. Επομένως για το δικό μας καλό, θα ήταν προτιμότερο να ξεχωρίσουμε τα πράγματα στο μυαλό μας και να μην χρησιμοποιούμε την σημερινή κατάσταση ως κύριο αίτιο για τα ήδη υπάρχοντα προβλήματα που μας απασχολούσαν προ κορονοϊού. (Βρείτε τις δικιές σας αιτίες και τα δικά σας γιατί! Για τον κάθε ένα μας διαφέρουν, καθώς έχουμε διαφορετικά βιώματα και μοναδική ψυχοσύνθεση.)

Σε συνάρτηση με τα προαναφερθέντα, η αδράνεια και η στασιμότητα σε οποιοδήποτε τομέα φέρνει προσωπικές ανασφάλειες· φαινόμενο απόλυτα φυσιολογικό καθώς όσο πιο μακρινή βλέπουμε μία εικόνα, τόσο πιο δύσκολο είναι να την πιστέψουμε και να την ακολουθήσουμε. Το πρόβλημα προκύπτει από το πόσο συναισθηματικά δεμένοι είμαστε με αυτήν.

Η σχέση που έχουμε με το σώμα μας επηρεάζει άμεσα την σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας και διαδοχικά με τους γύρω μας. Ένα υγιές πρότυπο σώματος δεν εξαρτάται από την καλύτερη γωνία του σε φωτογραφία, ούτε από τα κιλά των εορτών, ούτε από το αν οι καμπύλες θα είναι στη μόδα την δεκαετία του ’20.

Σύμφωνα με έρευνα που έγινε το 2020 κατά μέσο όρο ξοδεύουμε 2 ώρες και 24 λεπτά την ημέρα στα social media. Όλοι γνωρίζουμε ποια είναι τα κοινωνικά πρότυπα της σημερινής εποχής και ποια είναι το κύρια μέσα αναπαραγωγής τους. Η τηλεόραση και τα social media. Θα σταθώ στο δεύτερο γιατί εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς η χρήση του και ο σκοπός που εξυπηρετεί. Ουσιαστικά εκθέτουμε τον εαυτό μας επί 2,24 ώρες σε περιεχόμενο που ενισχύει τις αρνητικές σκέψεις και ανασφάλειες μας. Εκτός από την κοινωνική πίεση που υπάρχει γενικότερα στον κόσμο ασκούμαι άλλη μία επιπλέον. Σε αυτό το σημείο οφείλω να αναφέρω πως δεν αποτελεί λύση η ολική κατάργηση και αποχή από αυτά. Δεν είναι ανάγκη να διαβούμε σε ακραιότητες, μία αλλαγή είναι αρκετά ικανή να μας βγάλει από τον φαύλο κύκλο της ατέρμονης σύγκρισης του εαυτού μας με άλλους.

Ποια είναι αυτή; Να μην ακολουθούμε λογαριασμούς και κατ’επέκταση άτομα που τρέφονται με αριθμούς like, προβάλλουν μια μονότονα «ευτυχισμένη» ζωή και είναι αψεγάδιαστοι. Να βρούμε ανθρώπους που μας εμπνέουν και που όταν θα εμφανιστούν στην αρχική μας όχι μόνο δεν θα μας κάνουν να αισθανθούμε άσχημα αλλά θα μας δώσουν το κίνητρο για το κάτι παραπάνω, το κάτι καλύτερο! Ανθρώπους που προβάλλουν ένα lifestyle που ταιριάζει με το δικό μας ή με αυτό που θέλουμε να επιδιώξουμε και πρωτίστως είναι αληθινό.

Οι διατροφικές διαταραχές διαδραματίζουν ζωτικό ρόλο στην σύνδεση τους με το body image. Η εικόνα που έχουμε για το σώμα μας είναι αρκετά ισχυρή από μόνη της και όταν είναι αρνητική πολλές φορές μας ωθεί σε μοτίβα συμπεριφορών που μας βλάπτουν. Θεοποιούμε ένα σώμα και αναγάγουμε την ευτυχία και την επιτυχία στη ζωής μας σε αυτό.

Τι είμαστε;

Μερικοί αδέξιοι ακροβάτες που ονειροβατούμε στο νοερό σχοινί των πλασματικών επιθυμιών πάνω από το γκρεμό της κοινωνικής αποδοχής. Καιρός να το συνειδητοποιήσουμε και να αρχίσουμε να ζούμε από εμάς προς εμάς.

Πηγές

Αλίκη Αϊδίνη




Νιώθεις πως έχεις φτάσει στα όρια σου;

Ο πολύς περιορισμός και η συνεχόμενη πίεση φέρνουν στην επιφάνεια του ανθρώπου τον χειρότερο του εαυτό. Η κλεισούρα σε συνδυασμό με τις απαγορεύσεις των ωραρίων, των μετακινήσεων κτλ έχουν κουράσει την κοινωνία. Το άτομο αισθάνεται πνιγμένο και συνεχώς ευάλωτο, βουλιάζει στο άγχος και στο φόβο όπου με την υποσυνείδητη αδράνεια που του σπείρουν, το ακινητοποιούν. Μένει στάσιμο, αμφιβάλλει για τον εαυτό του, κάνει πολλές αρνητικές σκέψεις, νιώθει μειονεκτικά κ.ο.κ. Χαμένο δηλαδή στην τροχιά ενός ατέρμονου φαύλου κύκλου.

Είναι σημαντικό να ειπωθεί πως είναι λογικό οι άνθρωποί να αισθάνονται κατά αυτόν τον τρόπο και κυρίως να λειτουργούν με το συναισθηματικό μέρος του εγκεφάλου τους. Όταν όμως αυτό γίνεται για ένα μεγάλο παρατεταμένο χρονικό διάστημα φτάνει στο σημείο να μειώνει την ποιότητα ζωής του.

Πώς μπορεί ένα άτομο που νιώθει καθημερινά πως έχει φτάσει στα όρια του, να πείσει τον εαυτό του να βγει από αυτό τον φαύλο κύκλο του αυτο-σαμποτέρ και της αντιπαραγωγικότητας;

Η απάντηση δεν είναι μία και δεν είναι ίδια για όλους. Χρειάζεται πολύ προσωπική δουλειά και αρκετή συζήτηση με τον εαυτό μας. Χρειάζεται να μας δώσουμε σημασία, να μας κατανοήσουμε ψυχικά αλλά και σωματικά. Πολλές φορές ο καταπιεσμένος ψυχικός μας κόσμος εκδηλώνεται στο σωματικό μέσω ψυχοσωματικών αντιδράσεων όπως ταχυκαρδίες, πόνο στο στομάχι, κρίσεις πανικού και πολλά άλλα ακόμη.

Το παραπάνω φαινόμενο δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία φωνή-ακόμα και ουρλιαχτό- του εαυτού μας για να μας τραβήξει την προσοχή, μία του προσπάθεια να μας ειδοποιήσει πως κάτι δεν πάει καλά. Ή πως ο ίδιος δεν είναι καλά! Οφείλουμε λοιπόν να του δίνουμε συνεχώς την προσοχή μας και να τον ακούμε. Πάντα έχει κάτι να μας πει.

Αξίζει σε αυτό το σημείο να αναφέρουμε πως το γεγονός πως κάποιος έχει φτάσει στα όρια του, κατά την προσωπική μου άποψη, βρίσκεται σε πολύ καλό δρόμο. Το όρια αποτελούν στοιχείο της φαντασίας μας. Είναι μερικά νοητά σημεία που συμβολίζουν το «τέλος του κόσμου» στο χάρτη του μυαλού μας. Μια περιοχή όπου τα άκρα της έχουμε εμείς ορίσει με βάση τις μέχρι τώρα γνώσεις και εμπειρίες μας. Μαντέψτε τι θα γίνει αν αυξηθεί το ένα από τα δύο, ή και τα δύο; Πολύ σωστά, θα επεκταθεί και το «τέλος του κόσμου».

Όσο κλισέ και αν ακούγεται , τα όρια είναι για να τα ξεπερνάμε, να δημιουργούμε καινούργια και να τα ξεπερνάμε και αυτά. Η αλήθεια δεν χρειάζεται να είναι φανταχτερή.

Αν είστε στα πρόθυρα του να «σπάσετε», ενθαρρύνετε τον εαυτό σας. Ίσως να σας φαίνεται πολύ ρομαντικό αλλά χαμογελάστε στις δυσκολίες σας. Θα σας κάνουν πιο δυνατούς αν το επιτρέψετε στον εαυτό σας!

Πώς μπορεί ένα άτομο να χαμογελάει στις δυσκολίες;

Με κινητοποίηση! Είναι φυσιολογικό όταν το άτομο βαριέται για μεγάλες περιόδους να αμφιβάλλει για τον εαυτό του. Όπως είναι εξίσου φυσιολογικό όταν αφήνει το μυαλό του να κυριεύεται από αρνητικές σκέψεις, να καταλήξει να πιστεύει πως το αντικατοπτρίζουν. Χρειάζεται να βγούμε από την ζώνη ασφαλείας μας. Είναι αλήθεια πως εύκολα το λέμε και δύσκολα γίνεται στην πράξη. Αλλά με το εύκολο δεν κέρδισε κάνεις τίποτα. Αν όντως τα κατάφερε, δεν κράτησε για πολύ και αυτό είναι κάτι που όλοι μας ξέρουμε βαθιά μέσα μας, αλλά επιλέγουμε συνειδητά να εθελοτυφλούμε.

Από ένα συνέδριο ψυχολογίας της «Αρμονίας Ζώης», μου έμεινε η εξής φράση: “Εμείς οι άνθρωποι άνθρωποι περιμένουμε να πιστέψουμε πρώτα για να κάνουμε κάτι. Αυτό όμως συχνά δεν πετυχαίνει, για αυτό πρέπει πρώτα να το κάνουμε, για να το δούμε, για να το πιστέψουμε”.

Να σας προσέχετε!

φιλικά,

Αλίκη Αϊδίνη




Η κούρσα της ζωής!

Μία μικρή ιστοριούλα με πολλά κρυμμένα νοήματα!

Όλοι τρέχουμε! Όλοι τρέχουμε σε δρόμους, αμμόλοφους, βουνά, σε φυσικά ή μη μονοπάτια της πόλης ή της αυτοκρατορίας του εγκεφάλου μας, σε πάρκα και σε δάση, σε σκέψεις και σε νοήματα. Αθλητές στην κούρσα των ατελείωτων χιλιομέτρων, ολυμπιονίκες στον αγώνα των ανορθόδοξων, αναπάντητων ερωτήσεων, που μας τριβελίζουν σαν καρχαρίες το φρέσκο αίμα. Αυτού το θαυμαστού, ζοφερού δε κόσμου.

Τρέχουμε να προλάβουμε, πότε τις απαντήσεις που ψάχνουμε, πότε διαφορετικές οπτικές στα τοπία που συναντάμε, πότε άλλους ανθρώπους εξίσου μπερδεμένους με εμάς ή και όχι… άλλοτε τον ίδιο μας τον εαυτό. Τον βλέπουμε να μας προσπερνά μπροστά στα μάτια μας σαν κινηματογραφική ταινία, να μας βγάζει την γλώσσα και να μας κοροϊδεύει για τον ρυθμό που ακολουθούμε. Πρωτοπόρος σε αυτή την ουτοπική κούρσα βρίσκεται ο λαγός που μας οδηγεί, η ζωή.

Η ζωή. Ένα κορμί στιβαρό, με μύες γραμμωτούς-τόσο που έβρισκαν οι ηλιαχτίδες χώρο να κρυφτούν για να περάσουν την νύχτα-, με όγκο τεράστιο, που σηκώνει την Γη και τη γυρίζει άμα θέλει. Ένας συνδυασμός που ακόμα και ο πιο ηλίθιος θεός δεν θα τολμούσε να αμφισβητήσει. Κάπου εδώ έρχεται ο εαυτός μας με την ελάχιστη εώς μηδαμινή σοφία που μπορεί να τον διακατέχει και την εώς τώρα εμπειρική του συνείδηση και προσπερνάει τον λαγό. Η ζωή του στέλνει ένα γεμάτο υπαινιγμούς χαμόγελο και έπειτα ξεσπά σε γέλια. Γελά γιατί εκείνη αποφασίζει τα εμπόδια, τις αντοχές. Γελά γιατί εκείνη αποφασίζει τον τερματισμό! Σε αφήνει με ένα πονηρό βλέμμα και ένα φωτεινό χαμόγελο να νομίζεις πως νίκησες και ύστερα… ύστερα σε αφήνει να τραφείς με τους ίδιους σου τους δαίμονες. Καθώς ο εαυτός σου πασχίζει να ξαναβρεί τις ανάσες του και τον χαμένο του ρυθμό, ου υπόλοιποι τον προσπερνούν, τον αφήνουν πίσω, πολύ πίσω, τόσο που δεν φαίνεται πια.

Τι σου μένει πλέον; Τι μπορείς να κάνεις; Θα σταματήσεις να τρέχεις την κούρσα της ζωής; Ή μήπως σκέφτεσαι να συνεχίσεις; θα πιαστείς από τα ρούχα άλλου ή θα ξετυλίξεις το κουβάρι σου, θα ξεφορτωθείς μερικά δαιμόνια και θα επιταχύνεις;

Η επιλογή είναι δική σου και σε περιμένει!




Ζούμε στη καλύτερη ηλικία στην χειρότερη εποχή;

Αναρωτιέται ο 18άρης, ο 30άρης, ο 45άρης, ο 60άρης και ο άνθρωπος κάθε ηλικίας σκεπτόμενος όλα όσα δεν μπορεί να κάνει. Η διαφορά είναι πως κάθε ηλικία έχει τα δικά της. Άλλες τις ξέφρενες εξόδους, τις γνωριμίες, άλλες την παραγωγικότητα, την κατεύθυνση για την δημιουργία ενός στίγματος (όπως μιας επιχείρησης), ενώ άλλες με αρκετή εμπειρία οραματίζονται να σβήσουν τα απωθημένα τους.

Αναρωτιούνται και χάνονται στο λαβύρινθο των σκέψεων και των αναμνήσεων. «Ζούνε κυρίως με την ελπίδα, επειδή η ελπίδα αφορά το μέλλον ενώ η ανάμνηση είναι παρελθόν. Και για τους νέους το μέλλον είναι μεγάλο ενώ το παρελθόν μικρόΡητορική, Αριστοτέλης.

Για τους νέους, υπάρχει έντονη ανησυχία, αμφισβήτηση, ανάγκη για την συνέχεια μίας ατέρμονης ακόμη επανάστασης. Να αντισταθούν ξανά, κόντρα στις επιλογές του συστήματος, ενάντια στη διαφθορά του ρεαλισμού επάνω στην αθώα τους συνείδηση, που σαν φλοίδα τεντώνεται αργά, τόσο που σχίζεται, αφήνοντας την πληγή εκτεθειμένη στον ιμπεριαλισμό της πραγματικότητας. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να βρουν καλοσύνη σε κάθε εμπόδιο, να αντλήσουν κουράγιο από το αγιασμένο νερό της νεότητος. Να πειστούν στο τέλος, πως παραμένουν άτρωτοι, αλώβητοι στα συντρίμμια της παγκόσμιας κρίσης.

Για τους αποκαλούμενους «μεγάλους»; Για αυτούς που είναι αέναο το παρελθόν και στιγμή το μέλλον;

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πως το εγέλα·
και πως την εμπιστεύονταν πάντα –τι τρέλλα!–
την ψεύτρα που έλεγε· «Αύριο. Έχεις πολύν καιρό».

Κ.Π. Καβάφης

Η λογική και η εμπειρία δεν είναι σοφό να αμφισβητούνται, να παραβλέπονται και να παραμελούνται. Οφείλει οποιαδήποτε ανθρώπινη ύπαρξη να τις συμπεριλάβει στις παραμέτρους μιας εκλογικευμένης πράξης. Υποχρεούται να ακούσει την γνώμη τους, διαφορετικά θα της επαναφέρουν στην μνήμη, όλα τα λάθη και τη γνώση του περπατημένου δρόμου του παρελθόντος.

Κάπου εκεί ο γέρος στο ποίημα του Καβάφη αποκοιμιέται επάνω στο τραπέζι του καφενείου. Τον κούρασε η φρόνηση, βαρέθηκε την τρέλα της. Σημασία είχε πως όσο ατελείωτο φάνταζε το παρελθόν, τόσο αυξάνονταν οι παλμοί του, τόσο γέμιζε το μυαλό του με στιγμές, στιγμές που ήταν απλά ένας δυνατός νέος.

Τελικά ζούμε στην καλύτερη ηλικία στην χειρότερη εποχή; Η απάντηση για εμένα είναι όχι. Κάθε ηλικία έχει αναρίθμητες αφορμές και δικαιολογίες να πιστεύει πως όλα είναι εις βάρος της. Οι νέοι λένε εσείς ζήσατε την ζωή σας, ενώ οι μεγάλοι ισχυρίζονται πως στερούνται πολύτιμο χρόνο. Κανείς όμως δεν βλέπει πως ο χρόνος είναι πολύ υποκειμενικό στοιχείο σύγκρισης.

Εφόσον νιώθουμε νέοι, δεν μπορεί κανείς να μας αμφισβητήσει. Εφόσον πιστεύουμε πως υπάρχει αρκετός χρόνος για να ικανοποιήσουμε όλες τις επιθυμίες μας, η ηλικία κλείνει την πόρτα και εξαφανίζεται από το δωμάτιο. Οι νέοι έχουν απλώς το προνόμιο να επικοινωνούν καλύτερα με το παιδί μέσα τους αλλά δεν κατέχουν το μονοπώλιο. Όλοι έχουν το δικαίωμα να γνωρίσουν και να γίνουν φίλοι με αυτό το παιδί. Και αν οι ανάγκες τους μεγαλώνουν, οι επιθυμίες τους αναβάλλονται και τα όνειρα τους παραμένουν μονάχα στον κόσμο της φαντασίας, με λίγα λόγια ακόμα και αν όλα πηγαίνουν στραβά, δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο από την ανάγκη για μία νέα ερμηνεία του χρόνου.

O Νταλί είχε πιάσει το νόημα του χρόνου βλέποντας ένα τυρί καμαμπέρ να λιώνει στον ήλιο. Ο χρόνος είναι πανταχού παρόν και το μόνο που μένει ανέγγιχτο στο πέρασμα του είναι η μνήμη.

Για αυτό θυμηθείτε ποιοι ήσασταν, σκεφτείτε ποιοι θέλετε να γίνετε και τα υπόλοιπα απλά θα λιώσουν, εσείς όμως θα παραμείνετε!

Αλίκη Αϊδίνη




Πως θα σώσεις τον κόσμο!

Όπως όλοι γνωρίζουμε, διανύουμε μία δύσκολη περίοδο για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Σε μία διεθνή κοινωνία που τα πάντα μοιάζουν ετοιμόρροπα, η ανάγκη για το εμβόλιο της σωτηρίας του κόσμου γίνεται ολοένα και πιο επιτακτική. Ίσως να περιμένετε να σας πω να φοράτε μάσκα και να παραμείνετε στο σπίτι, αλλά την δουλειά αυτή την έχουν αναλάβει άλλοι, και ξέροντας πόσο δύσκολο είναι να βρει κανείς απασχόληση αυτές τις μέρες δεν σκοπεύω να εμπλακώ στα πόδια τους.

Σε ένα κόσμο που σπέρνει φόβο και ανασφάλεια επιλέγω να δω όλες τις επιλογές μου. Καθώς τις έχω απλώσει όλες επάνω στο τραπέζι του εγκεφάλου μου παρατηρώ, πως ίσως για πρώτη φορά η σωτηρία του κόσμου δεν βρίσκεται σε εργαστήριο ιατρικής!

Σε μία καθημερινότητα τοξική, όπου καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπου ο άνθρωπος είναι φυλακισμένος, το παιδί καθηλωμένο σε μία οθόνη, η ψυχική και σωματική ευεξία απίθανη, η λέξη κλειδί είναι η κατανόηση. Κατανόηση πρωτίστως στον ίδιο μας τον εαυτό και μετέπειτα στους συνανθρώπους μας. Κατανόηση στην κυριαρχία των έντονων συναισθημάτων μας, κατανόηση στα ξεσπάσματα μας, κατανόηση στην απειθαρχία μας, κατανόηση στο αίσθημα του φόβου, του πόνου, της απελπισίας, της υπομονής, της βαρεμάρας, της ενοχής ως προς τον ίδιο μας τον εαυτό και των γύρων μας…

Δεν υπάρχει χώρος, δεν υπάρχει άλλος χώρος για αυστηρή κριτική. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε κατακρίνοντας την ύπαρξη μας και των υπολοίπων, διότι το αποτέλεσμα είναι μονάχα αρνητικό. Βρισκόμαστε σε μία συνεχόμενη πίεση και όπως γνωρίζουμε κανένα επιχειρηματικό πλάνο δεν βγάζει θετικά ποσοστά με αυτό τον τρόπο. Απλοποιώντας το νόημα, πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε σκληροί, να έχουμε υψηλές απαιτήσεις, να σφίγγουμε περαιτέρω τα σχοινιά γύρω από τον λαιμό του εαυτό μας, κατηγορώντας τον που δεν λειτουργεί -έχοντας κακή ψυχολογία- όπως εμείς θέλουμε!

Πού βρίσκεται αυτή η σωτηρία; Βρίσκεται όταν καθίσεις στο λάπτοπ, χαμογελάσεις και δώσεις την περισσότερη παραγωγικότητα που μπορείς. Βρίσκεται όταν αφήνεις το πιάτο με το φαγητό επάνω στο γραφείο του παιδιού σου και του πεις κουράγιο. Βρίσκεται όταν παίρνεις πρωτοβουλία να πεις στο άτομο που είχες τσακωθεί –ξέρεις κάτι, είμαστε όλοι πιεσμένοι, όλα καλά-. Βρίσκεται όταν κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη, τον αγκαλιάζεις και του λες πόσο ευγνώμων είσαι που κάθε μέρα, καλή ή κακή, είναι εκεί για εσένα άσχετα με το αν έχει χάσει ή πάρει 5 κιλά. Βρίσκεται όταν αφήνεις πίσω σου τις αποτυχίες και συνεχίζεις να προσπαθείς. Κυρίως όμως βρίσκεται σε όλες τις γωνίες και κυρτότητες του εργαστηρίου του εγκεφάλου μας αρκεί να είμαστε σε θέση να τις αναζητήσουμε.

Χρειαζόμαστε μία μικρή υπενθύμιση για να αγαπήσουμε τον εαυτό μας. Φανταστείτε έναν κόσμο με κατανόηση. Έναν κόσμο όπου καταργούμε τα ταμπού για το πώς πρέπει να αισθανόμαστε. Έναν κόσμο όπου έχουμε μια ευκαιρία να μας αγαπήσουμε πραγματικά και να μοιραστούμε αυτό το γέννημα αγάπης με όλους τους συνανθρώπους μας.

Μην ξεχνάτε, ο κόσμος δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία ιδέα, μία αντίληψη δική μας. Αλλάζοντας αυτή την ιδέα, αντίληψη… αλλάζει ο κόσμος ολόκληρος!

Αλίκη Αϊδίνη