Θέλω να ψιθυρίσεις,
στ’ αυτιά μου,
τις χειρότερες,
τις πιο δυσβάσταχτες
για έμενα
αλήθειες σου.
Θέλω να βάψεις,
τα χείλη σου,
με το πιο πικρό,
του κόσμου φαρμάκι
πριν με φιλήσεις.
Θέλω στο στήθος σου,
να εξπερματισουν
οι χειρότεροι εχθροί μου.
Θέλω.
Να ξέρεις θέλω πως,
ότι και να γίνει,
πάντα και για πάντα.
Θα σε θέλω,
σαν την πρώτη φορά.
Όταν τα φώτα σβήσουν
στο καμαρίνι όταν ξεβάφομαι
και σκέφτομαι τα πεπραγμένα
μόνος μου
Όταν κλείνουν τα μικρόφωνα
και το sound check τελειώνει
λίγο πριν η πόρτα ανοίγει
μόνος μου
Όταν γράφω στο χαρτί
και το μολύβι μου σπάει
βρίζω καταριέμαι και χάνω αυτό που ήθελα να πω
μόνος μου
Όταν τραβάω την κουβέρτα
μέχρι τα μούτρα μου
και το μαξιλάρι κλείνω ανάμεσα από τα πόδια
μόνος μου
Όταν κοιτάω στα μάτια
τα τετράποδα παιδιά μου
και τα φιλώ και τους υπόσχομαι μια καλύτερη ζωή
μόνος μου
Όταν γυμνός σε σκέφτομαι
και πατάω τα πόδια μου κάτω
να νιώσω την απουσία
μόνος μου
Τότε ξέρω πόσο αγαπάω
πόσο ζω
πόσο άτυχα τυχερός είμαι και ζω
μόνος μου
Η ποίηση είναι
σαν τα μαύρα βράχια σε κάποιο γκρεμνό
στέκει εκεί, σταθερή, ακόμα και αν κανείς δεν την βλέπει
και αν κανείς δεν τολμάει να πάει κοντά της
Είναι σαν τ’ αστέρια στον ουρανό
φωτίζει όταν δεν βλέπει ο κόσμος
απόμακρη και κάποιες φορές νεκρώσιμη
μα τόσο κοντινή που θαρρείς πως θα την πιάσεις αν απλώσεις τα χέρια σου
είναι σαν το φως το πρωί που σε ξυπνάει και σε ταλαιπωρεί μα αργότερα σε ζεσταίνει με έναν τρόπο ανεξήγητο και όταν φεύγει όμως ησυχάζεις
είναι σαν την μύγα το καλοκαίρι
που σου χαλάει τον μεσημεριανό σου ύπνο
που δεν σε αφήνει σε ησυχία
που την κυνηγάς να σταματήσει να σε βασανίζει
είναι η ποίηση φορτίο
εμείς απλό μουλάρι που κάποιος μας την φόρτωσε
αν είμαστε τυχεροί πολύτιμο το φορτίο
αλλιώς απλή φύρα σε χέρι άπληστων
είναι σαν το πολυκαιρισμένο σου μπουφάν
που είναι γεμάτο τρύπες, μπαλώματα σκισμένες τσέπες
που πια δεν σου κάνει
αλλά σε ζεσταίνει με ένα μοναδικό τρυφερό τρόπο τα ξημερώματα
είναι περίεργο πράγμα
σαν τα σκουλήκια στην γη, την πεταλούδα
σαν την γλώσσα του φιδιού
και την γιατρική γλώσσα του σκύλου
Όμορφο πράγμα η ποίηση, τρομαχτικό,
κανείς δεν το κατέχει
και όποιος νομίζει το αντίθετο ποτέ δεν την αγάπησε
ποτέ εραστής δεν ήτανε
Είναι εκείνα τα στραβά δόντια
στο στόμα που θέλεις να φιλήσεις στα όνειρα σου
εκείνο το κορμί που βλέπεις στα όνειρα σου
που έχει πρόσωπο όλους όσους αγάπησες ποτέ σου
Είναι στα κόκαλα σου μέσα το μεδούλι
το αίμα μέσα στις φλέβες
η ψυχή μες στο κορμί
η φωτιά μέσα στα κάρβουνα της ζωής σου
Και αν πότε την ανταμώσεις
μην πας να τις μιλήσεις
τον έξυπνο μην κάνεις
αν θέλει αυτή μονάχη θα σε βρει αγάπη μου
Κι όμως
Αυτό που θέλετε
να είμαι δεν
μπορώ.
Αυτό που θέλετε
να γίνω δεν
μπορώ,
Ειλικρινά προσπάθησα
πολύ
όμως αδύνατον.
Χτυπήθηκα, μάτωσα,έκλαψα,
μόνος μου.
Χαπακώθηκα και ξαπλώθηκα,
σούρωσα, θύμωσα, φώναξα,
αγάπησα
πολύ
σας αγάπησα.
Χαρακώθηκα, ξημερώθηκα,
στα πάρκα, έξω,
στο πλατύσκαλο σου.
Με κυνήγησανε,
με προκηρύξατε,
με χτυπήσανε,
με απομονώσατε,
με τρελλάνανε,
με προγράψατε.
Αμφέβαλα…
εάν
υπάρχω
ακόμα.
Πολύ ερωτεύτηκα.
Πολύ πέθανα.
Πολύ πέταξα.
Πολλά κατάλαβα,
-μα πιο πολλά όχι.
Και ακόμα πιο πολλά
είπα.
Άκουσα
πολλά, άκουσα,
όσα μου καταλογίσατε
όπου με σύρατε
να με εξυψώσετε
ειλικρινά τίποτα
από τα δυο
δεν κατάλαβα γιατί
αξίζω.
Ήθελα να σας
αγκαλιάσω,
(θέλω),
με τα εύθραυστα μου χέρια.
Τα θέλω,
Τα πάθη,
Τα μάτια μου.
Να φαίνονται,
μες στα δικά σου.
Ήθελα τόσο,
να σε βρίσω,
να σου φωνάξω,
να σε χτυπήσω.
Να σε φιλήσω.
Όμως φοβόμουν πως.
Θα με αφήσετε,
πάλι,
μονάχο,
όλοι.
Με ζέση
τις σαπισμένες μου
μάσκες
φορούσα.
Κοίτα
χόρεψα,
να γελάτε,
να τραγουδάτε.
Συμφώνησα
με όσα,
με τόσα,
με όλα…
Ας ήξερα
πως είναι ανοησίες.
Πόσο ανόητα,
μάταια όλα,
είναι.
Ας διαφωνούσα.
Σας αγάπησα.
(θέλω πάλι)
Με αφήνετε πάλι.
Τώρα φοβάμαι πιο…
Τις έκαψα τις μάσκες μου,
Χάρισα σε πιο φτωχούς
Όλα τα υλικά μου.
Με ρώτησες πότε τελειώνει η μοναξιά
…όταν παύεις να είσαι παρτάκιας και ρισκάρεις
όταν παύεις να φοβάσαι το λάθος και την πληγή
όταν θέλεις κάποιον τόσο πολύ που δεν σε νοιάζει άλλος κανείς
όταν το εγώ γίνεται εμείς όταν τα δυο γίνονται ένα…
Νωχελικό καλοκαίρι από εκείνα που αρχίζουν νωρίς και θαρρείς πως δεν θα τελειώσουν ποτέ. Πρωί σαν μεσημέρι, εμπριμέ πλαστικό στα παλιά τραπεζάκια, που χορεύανε σαν ακουμπούσες. Οι πρώτες λεμονάδες, ξεχειλισμένα από πάγο τα ποτήρια.
Πιτσιρικάδες κυνηγούν μια ξεφούσκωτη μπάλα, μετρούν τα έως τότε παγωτά τους –τα μπάνια δεν είχανε αρχίσει– όπως σε λίγα χρόνια θα κάνανε με τις γκόμενες που παίζανε δίπλα κουτσό, σχοινάκι, ρίχνανε μια κλεφτή ματιά, ένα χαμόγελο ή δείχνανε με το δάχτυλο και ο μάγκας με τα οκτώ παγωτά, τους τέσσερις πυραύλους –που μετρούσαν διπλά– γινότανε πιο κόκκινος από το κραγιόν της μάνας του, όπου κρεμασμένη στο μπαλκόνι τσίριζε, κρυφά ευτυχισμένη.
Η τηλεόραση στον καφενέ, κρεμασμένη, έπαιζε την Αλίκη προσοχή. Άλλωστε ποιος θα σφαλιάριζε ποτέ τον Λάμπρο Κωνσταντάρα;
Το Partsisans 1941 είναι το καινούργιο παιχνίδι που παρουσιάζει η εξαιρετική Γερμανική indie εταιρία Daedalic αυτή την φορά όχι ως developer ας ως publisher. Ένα εξαιρετικό φρέσκο strategy που δεν ήρθε για να ταράξει τα νερά αλλά να κάνει αυτό το απλό που όλοι έχουμε σκεφτεί, να πάρει τα καλά από άλλους τίτλους του είδους (και όχι μόνο) και να τα κάνει ένα. Τώρα αν τα καταφέρνει μένει να το διαπιστώσουμε παρακάτω.
Η Ιστορία του παιχνιδιού όπως λέει και ο τίτλος λαμβάνει χώρα το 1941 εν μέσο 2ου παγκοσμίου πολέμου, όπου αναλαμβάνεται μια μικρή ομάδα ανταρτών της Αντίστασης. Θα κλειδώνεται να κάνετε σαμποτάζ, δολιοφθορές κλπ. Τετριμμένο και χιλιοστή ειπωμένο θέμα, παρ’ όλα αυτά το Partisans το κάνει πολύ όμορφα και με ενδιαφέρων με τον δικό του τρόπο. Μην περιμένετε κάποια εις βάθος ιστορία, όμως ο τρόπος απεικόνισης, ο ήχος και οι λεπτομέρειες το κάνουν αν όχι ξεχωριστό σίγουρα ενδιαφέρων.
Το Gameplay του παιχνιδιού δεν διαφέρει από τα υπόλοιπα του είδους είναι κλασσικό point and click strategy, όμως έχει πάρει πολλά θετικά όπως προανέφερα και τα έχει χρησιμοποιήσει με έξυπνο και ωραίο τρόπο. Το παιχνίδι ξεκινάει με εσάς να χειρίζεσαι έναν αξιωματούχο της αντίστασης ο οποίος πηγαίνει για εκτέλεση. Μέσω του tutorial καταφέρνετε να δραπεσευτε και να βρείτε έπειτα τους πρώτους συντρόφους σας. Κάθε χαρακτήρας είναι μοναδικός, με το δικό του skill tree, τα δικά του συν και πλην. Μπορείτε να τους εξελίσσεται όπως αρμόζει στο δικό σας playstyle, πιο stealth, πιο destruction, non lethal κλπ. Επίσης το παιχνίδι έχει ένα camp-base που σταδιακά το αναβαθμίζεται και παίρνεται αποφάσεις, όπου κατά κάποιο τρόπο αλλάζουν την σειρά τον αποστόλων. Στο camp χτίζεται αναβαθμίζεται και εξελίσσεται η ιστορία. Έχουμε λοιπόν rpg στοιχεία ανάπτυξης χαρακτήρων, base builling, ένα α λα commandos stealth strategy παιχνίδι. Α και μην ξεχάσω υπάρχει και το πάντα απολαυστικό και πολύ χρήσιμο slow mode. Η δυσκολία είναι ικανοποιητική χωρίς να φτάνει στα σημεία σαδισμού αντίστοιχων stealth commando based games, αλλά χωρίς να είναι περίπατος.
Τέλος τα γραφικά και ο ήχος είναι εκπληκτικά. Μπορεί να μην είναι cutting edge technology όμως η Unreal Engine κάνει πολύ καλά την δουλειά της. Το καλύτερο είναι η αισθητική του παιχνιδιού όπου θυμίζει hand drawn, με υπέροχους εξωτερικούς χώρους, πυκνά δάση, γραφικά χωριουδάκι κλπ. Μην περιμένετε λοιπόν ένα βαρύ σε κλίμα 2ου παγκοσμίου πολέμου αλλά πιο πολύ μια οπτική πανδαισία, χωρίς αυτό να στερεί από το άγριο του πολέμου. Ίσα ίσα οι διάλογοι με διάφορους χωρικούς, τα υποταγμένο χωριά κλπ έρχονται σε αντιδιαστολή με το πανέμορφο περιβάλλον και αυτό δημιουργεί ένα ιδιαίτερο ζόφο χωρίς να κουράζει.
Ο ήχος είναι επίσης καταπληκτικός με εξαιρετικό voice act (χωρίς να ξέρω Ρώσικα, γιατί Ρώσικα μιλάνε). Λειτουργικός όπως πρέπει για την θέση τον αντιπάλων και τις κινήσεις, γεμάτος στους πυροβολισμούς και τις εκρήξεις. Η μουσική συνοδεύει όμορφα και μελαγχολικά όπου χρειάζεται μακριά από επικούς και σκοτεινούς τόνους όπως αρμόζει άλλωστε στο κλίμα του παιχνιδιού.
Για να συνοψίσω το Partisans 1941 είναι ένας indie stealth stategy τίτλος που κατ’ εμε είναι το μόνο που μπορεί να θεωρηθεί ως γνήσιος απόγονός του Θρυλικού Commandos. Δεν ανακαλύπτει την πυρίτιδα, δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί, όμως αυτό που κάνει (πέραν κάποιον ελάχιστον ανόητων bugs τίποτα που χαλάει την αίσθηση η το gameplay ) το κάνει πολύ καλά και σίγουρα αξίζει να του ρίξετε μια ματιά. Η πολύ καλή τιμή του επίσης βοηθάει. Για άλλη μια φορά η Daedalic βγήκε ασπροπρόσωπη.